Afgelopen week bezocht ik de herdenking van de verschrikkelijke moord op de twee Syrische jongens. Ter plaatse sprak ik met misdaadverslaggevers Wouter en Paul over de immense impact van dit drama. In hun podcast diepen zij de bredere context van de stad verder uit, zoals het slagveld in Floradorp tijdens de jaarwisseling. De aflevering is hieronder te beluisteren.
Laat ik zeer duidelijk zijn: elke vorm van geweld tegen welke hulpverlener dan ook is volstrekt verwerpelijk. Punt. Bij deze zin past geen enkele ‘maar’. Toch dwingt de huidige situatie ons tot de indringende vraag waarom het bestuur het contact met de straat volledig kwijt lijkt te zijn. De inzet van de ME is altijd het sluitstuk van een geëscaleerde situatie; een uiterste noodgreep die enkel en alleen slachtoffers kent.
De dood van de Syrische jongens en de tragedie rondom Lisa maken pijnlijk duidelijk dat de stad en het COA de regie niet meer in handen hebben. Hoewel zij juridisch en moreel fungeren als voogd, schort het fundamenteel aan de invulling van deze zorgplicht. Het bittere resultaat is dat Amsterdammers -en deze kwetsbare kinderen zelf- de dupe worden van dit regieverlies.
Parool: “Kaarsjes in de kerk en bloemen in het park voor vermoorde Syrische asielzoekers, 16 en 18 jaar jong”
Het bestuur van Amsterdam lijkt soms te geloven dat de stad Atlas is: de mythologische figuur die het volledige wereld op zijn schouders draagt. Maar de realiteit in de Amsterdamse straten lijkt inmiddels meer op de mythe van Sisyphus. Het uiterlijk vertoon van wereldstedelijke ambities is de steen die met veel pijn en moeite de berg op wordt gezeuld, maar de werkelijke verantwoordelijkheid voor veiligheid en grip is de steen die telkens weer naar beneden dendert, net op het moment dat men denkt de top te hebben bereikt. Het wordt tijd dat het stadsbestuur stopt met deze vergeefse moeite en de eigen bewoners weer onvoorwaardelijk op één zet.