Soms is de papieren werkelijkheid mooier dan de praktijk. Afgelopen week mocht ik de Amsterdamse gemeenteraadscommissie toespreken over het Nationaal Programma Samen Nieuw-West.
Mijn boodschap was niet alleen een kritische noot, maar vooral een warm pleidooi voor heldere governance en mandaat. Vanuit mijn interesse in bestuursstructuren en als ‘ervaringsdeskundige’ zie ik vaak dat participatie vastloopt in goede bedoelingen. Ik noemde dit tijdens mijn inspraak “Sociaal Realisme”: prachtige rapportages die niet stroken met wat er op straat gebeurt.
Het was een eer om mijn analyse te mogen delen en de aandachtige raadsleden mee te nemen in een zoektocht naar een structuur die wél werkt. Kritisch zijn is makkelijk, maar constructief de vinger op de zere plek leggen is waar de oplossing begint.
