Sinds enige tijd schrijf ik langere stukken over wat er werkelijk gebeurt in Amsterdam Nieuw‑West. Niet de gepolijste versies die in officiële verslagen (wat ik vaak vind neigen naar ‘sociaal realisme’) belanden, maar de verhalen die onder de oppervlakte liggen, waar beleid, belangen en bewoners elkaar raken.
In dit stadsdeel is een nieuwe stroming gaande: bijeenkomsten waar de lokale pers niet welkom is, maar gespreksleiders met vooraf ingevulde conclusies wel. Verslagen die meer weg hebben van sfeerimpressies dan van waarheidsvinding. Een verhaal waarin de wijk vooral slachtoffer moet zijn, omdat dat bestuurlijk beter uitkomt en de kas van menig subsidie afhankelijke organisatie laat rinkelen.
Ik geloof dat Nieuw‑West, en Amsterdam als geheel, een tegenstroom nodig heeft. Geen gesubsidieerde burgerjournalistiek, geen zorgvuldig geregisseerde beeldvorming, maar een scherpe pen die blootlegt wat liever bedekt blijft. Daarnaast maak ik graag uitstapjes naar andere steden, voornamelijk Rotterdam om het een en ander te vergelijken en in het bijzonder de buitenwijken daarvan.
Daarom schrijf ik. Omdat onder elk tapijt dat je optilt stof, vuil en soms dingen liggen die het daglicht mijden. Omdat het verloop van personeel en staf van de gemeente Amsterdam niet toevallig is. Omdat de ontwikkelingen van Stek Oost een gevolg zijn van bestuurlijk georganiseerde onverantwoordelijkheid. Omdat transparantie geen luxe is, maar een voorwaarde voor vertrouwen.
Mijn enige motivatie is helder: bestuurlijke hygiëne, integriteit en het recht van bewoners om te weten wat er werkelijk speelt. Dit blog is mijn bijdrage daaraan, soms constructief, soms pijnlijk, maar altijd eerlijk. Hopelijk is het een slijpsteen geworden voor het lokale debat. Een debat dat vaak niet plaatsvindt, omdat het niet past in de sociale wenselijkheid van de huidige status quo.
