Al enige tijd geleden heb ik het boek Op een dag in Nieuw-West (van Bas Kok) gelezen en zojuist sloeg ik Met opgestroopte mouwen dicht. Beide boeken tonen aan dat een deel van de bewoners behoefte heeft aan worteling. Zij verenigen zich niet met grote veranderingen en sloop ten behoeve van nieuwbouw, omdat dit gepaard gaat met verdringing.
Ik reken mijzelf daar niet toe. Ik deel met Deelder de voorkeur om functionaliteit, het opschudden van een buurt en praktische zaken boven pretentie te verheffen (denk aan de megalomane Meervaart). Geef mij geen tuin, maar liever een mooi park. Sloop de lelijke naoorlogse woningbouw in Nieuw-West en zorg direct voor een gezondere mix in de bevolkingssamenstelling.
Hoe dan ook vormen deze twee boeken een mooi tweeluik over twee prachtige steden. Als we de G4 hebben, hebben we ook de B4. Het maakt mij namelijk niets uit of je nu in Rotterdam-Zuid of Amsterdam Nieuw-West woont. We dealen allemaal met hetzelfde gezeik en delen waarschijnlijk ook dezelfde mooie waarden. Ik zoek niet naar het “knuffelen met de buurt”, maar naar de harde voorwaarden voor een leefbare, moderne stad en soms is daar chirurgische precisie voor nodig met een scalpel.
Al met al een interessant tweeluik. Lees ze beiden van kaft tot kaft.
- Op een dag in Nieuw-West, Bas Kok
- Met opgestroopte mouwen, Hilde Sennema
Rotterdam is niet te filmen
De beelden wisselen te snel
Rotterdam heeft geen verleden
En geen enkele trapgevelRotterdam is niet romantisch
Heeft geen tijd voor flauwekulIs niet vatbaar voor suggesties
Luistert niet naar slap gelul